Waarom ik op die zondagmiddag 10 oktober 1943 naar een voetbal wedstrijd ging op het Unissonveld, weet ik niet meer. Waarschijnlijk was ik er met een vriendinnetje.

Het was een mooie, zonnige, heldere middag en we stonden met velen om het veld.

Aan de kant van het nu al afgebroken clubgebouw lag een sloot of misschien een droge greppel met een grasrand waar we op konden zitten.

Of het bombardement op Enschede al eerder begon?

Wij, op het veld, volgden boven ons hoe de vliegtuigen vanaf de grond beschoten werden; in mijn herinnering zie ik er een brandend naar beneden komen of zag ik brandende parachutes?

In die droge greppel lagen wij tegen elkaar, angstig afwachtend tot wat er in de lucht zich afspeelde, voorbij zou zijn.

Toen ik thuis kwam vertelde ik opgewonden mijn avontuur; de oorlogstijd was immers ook spannend en opwindend, zeker voor een kind.

Wat wij nog niet konden weten was hoe zwaar Enschede die middag gebombardeerd werd.

Mijn vader was toen al ernstig ziek en wanneer de oorlogssituatie dreigend werd stond er beneden een bed voor hem. Een arts en vriend uit Enschede was bij hem op bezoek en nog zie ik hem wegfietsen, bij ons vandaan.

Die zondagmiddag werd zijn dochter in hun huis dodelijk getroffen.

Nu dat het terrein een totaal andere bestemming krijgt leek het mij aardig deze herinnering in Boeke-loos vast te leggen.

Fleur t.K.v.H.

Naschrift van de redactie

Het leek mevrouw ter Kuile een goed idee om te vragen of anderen ook op die dag dit hebben meegemaakt, of dat er interessante verhalen kunnen worden geschreven over het BSC Unisson terrein in het algemeen.

Wilt u die dan inleveren bij de Historische Kring, die afhankelijk van het aantal artikelen, zal beslissen of en hoe ze kunnen worden gepubliceerd.